Sitemap

Archief

2017

2016

2015

2014

2013

2012

December

November

Oktober

September

Augustus

Juli

Juni

Mei

April

Maart

Februari

Januari

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2001

Van Showband Marum naar DCI…

Woensdag 29 februari 2012 - Marrit Agema

De afgelopen tijd hebben we vol spanning de bezigheden van onze euphonium-speler Jan gevolgd. Hij heeft namelijk auditie gedaan bij het het DCI-corps Carolina Crown en afgelopen maandag ontvingen wij het fantastische nieuws dat hij een spot heeft gekregen!!

Jan vertrekt half mei pas voor langere tijd naar de VS voor de move-in dus we zullen hem de komende tijd nog gewoon op de repetities zien, maar langs deze weg willen we Jan nu alvast ontzettend veel succes wensen met de voorbereiding en natuurlijk tijdens zijn grote DCI-avontuur. We hebben er alle vertrouwen in dat dit helemaal goed gaat komen! We hopen als het zover is zoveel mogelijk nieuwtjes van Jan vanuit de VS te kunnen ontvangen en jullie op de hoogte te houden!

Hierbij het eerste verslag van Jan;

Mijn naam is Jan Bakker. Ik ben 19 jaar en sinds 10 jaar lid van Showband Marum, eerst op trompet, later op euphonium en tussendoor nog een jaartje op trombone. Deze zomer hoop ik bij Carolina Crown te lopen, een DCI korps uit South Carolina (Verenigde Staten). Voor wie er niet mee bekend is: drum corps lijkt op wat we met de showband doen. In Amerika zijn een aantal van deze korpsen verenigd in Drum Corps International (DCI). Op dit moment lijkt het erop dat het doorgaat, vandaar dat mij is gevraagd een stukje te schrijven.

In 2010 ben ik tijdens mijn vakantie naar een DCI contest geweest (de quarterfinals in Indianapolis). Die wedstrijd maakte zo’n indruk op mij dat ik besloot dat ik ooit DCI wilde lopen en het liefst bij Carolina Crown (omdat hun muziek mij het meest aansprak). Om zoiets te kunnen, zo dicht bij het perfecte te komen, leek me fantastisch en de discipline die ik daar zou opdoen zal ik de rest van mijn leven baat bij hebben.

Eind 2010 maakte ik een open auditiefilmpje wat ik naar ongeveer alle DCI korpsen stuurde, om erachter te komen waar ik stond: wat waren mij sterke punten, wat waren mijn zwakke punten en bij wie kon ik het jaar daarop misschien wel lopen? Ik kreeg van bijna alle korpsen daar een reactie op. Niet allemaal positief, maar wel allemaal enthousiast. Van Carolina Crown kreeg ik de reactie dat ze me wel een kans gaven, maar het nu nog niet konden zeggen.

De maanden daarop gebruikte ik om te onderzoeken hoe ik een eventuele DCI reis het beste kon indelen. Een jaar bij een korps bestaat ongeveer uit de volgende onderdelen:
– Één of twee auditiecamps (weekenden) in November/December
– +/- 4 gewone camps, ongeveer 1 per maand van Januari tot April
– Spring Training, van half mei tot half juni ongeveer non-stop repeteren en
– Tour, van half juni tot half augustus ongeveer elke dag overdag repeteren en ’s avonds een optreden
Vooral de camps zouden bij mij problemen opleveren, omdat ik tussen de camps door toch iets moest doen. Het bleek uiteindelijk dat het het goedkoopst was om heen en weer te vliegen, en niet daar tussendoor te blijven, dus besloot ik dat te doen.

In de herfst van 2011 vroeg ik de auditiepakketten aan van Carolina Crown en nog een paar korpsen. Ondertussen had ik met Crown afgesproken dat ik niet naar de auditiecamps zou komen, om kosten te sparen, en in plaats daarvan filmpjes zou maken. Die filmpjes stuurde ik voor de zekerheid ook op naar een ander korps dat wat lager op de ranglijst staat (de Blue Knights). Die boden me gelijk een spot aan, waardoor ik in ieder geval deze zomer kon lopen, ook als Carolina Crown op niets zou uitdraaien. Ook Carolina Crown was redelijk positief. We spraken daarop af dat ik naar het januari camp zou komen en dan uitsluitsel zou krijgen.

Daarom vertrok ik eind januari naar de Verenigde Staten. Ik was natuurlijk hartstikke zenuwachtig (en moe door de jetlag), maar de mensen daar deden allemaal heel open en geruststellend. Ze stonden allemaal open voor een praatje en ze waren erg aardig tegen me. Zo’n camp bleek vooral te bestaan uit repeteren: vrijdagavond tot half 12, zaterdag van 8:45 tot 12:30, van 13:30 tot 17:30 en van 18:30 tot 23:00 en zondag van 8:45 tot 14:30. Repeteren bestaat uit verschillende onderdelen: er wordt gerepeteerd per subsectie (bij mij euphoniums), sectie (bij mij euphoniums, tweede en eerste baritons), met low brass (daarnaast ook nog de tuba’s), de hele brass en met het hele korps inclusief veld- en pitslagwerk. Bij het repeteren worden specifieke oefeningen gedaan voor onder andere ademhaling, articulatie en dynamiek. Ook worden muziekstukken uitgeplozen tot in de kleinste details en worden er visuele technieken geoefend (hoe plaats je je voet, hoe hou je je instrument vast enzovoorts).

Dat repeteren was gewoon fantastisch. Het is zo heerlijk om te repeteren met een groep mensen die zo talentvol is, zo gedisciplineerd en de neuzen zo precies dezelfde kant op heeft. De staff weet ook precies hoever ze kunnen gaan, waardoor je aan het eind van de dag moe en kapot bent, maar de volgende dag weer precies genoeg uitgerust bent om verder te gaan. En het geluid… de klank van (ik denk ongeveeer) 150 muzikanten die allemaal goed en zuiver hun stukje spelen, is verrukkelijk en als ze dan allemaal ook nog eens voluit gaan… dat volume is gigantisch. Ik kreeg die zondag te horen dat ik nog niet goed genoeg was voor een spot, maar ik wel een callback kreeg. Na dat weekend hoorde ik dat er zo’n zeven callbacks waren bij de euphoniums en dat er nog maar 1 spot vrij was…

De maand daarop heb ik heel hard geoefend om me te verbeteren en een spot te verdienen. Daarbij heeft Frank Wienen, die me ook in de maanden daarvoor al een aantal keren ondersteund had, enorm geholpen. Hij heeft in 2006 bij Santa Clara Vanguard gelopen en dus de ervaring om goede feedback te geven. Na nog een aantal videos opgestuurd te hebben kreeg ik te horen dat ik nog steeds niet een spot kreeg, maar dat ik op het camp in februari wel een antwoord zou krijgen als ik weer kwam. Na even overwogen te hebben of die 1 op 7 kans groot genoeg was om zoveel geld uit te geven, besloot ik toch te gaan: ik zou er sowieso weer heel veel van leren, en ook als ik niet werd aangenomen bij Crown, zou ik die ervaring heel goed kunnen gebruiken bij de Blue Knights of een ander korps. Daarom besloot ik om afgelopen woensdag weer te vertrekken.

Van de zeven callbacks waren er dit camp maar 3 terug gekomen, en van de zeven spots die al bezet waren was er ook weer eentje vrijgekomen, wat mijn kans op een spot aanmerkelijk groter maakte en mijn hoop deed groeien. Toen ik ’s middags een individuele auditie moest doen (een stukje lopen en spelen voor een aantal staffleden) was ik echter toch weer ontzettend zenuwachtig. Ik maakte gelukkig geen grote fouten, maar perfect was het lang niet. Ik was er dan ook lang niet gerust op, totdat ik ’s avonds apart werd geroepen en te horen kreeg dat ik een spot aangeboden kreeg, met de voorwaarde dat ik visueel nog wel veel beter word. Daar was ik natuurlijk heel erg blij mee, en de rest van het camp is dan ook in een soort roes aan me voorbij getrokken.

Maandag kwam ik weer terug in Nederland, en het voelde heerlijk om dit bereikt te hebben. Maar nu besef ik: dit is eigenlijk pas het begin. Ik moet op visueel gebied nog ontzettend veel leren voordat ik Crown-waardig ben, ik moet mijn instrument nog beter leren beheersen om het detailniveau te kunnen halen wat zij hebben en mijn conditie moet veel beter voordat ik dit een zomer lang kan volhouden. Toch heb ik al ontzettend veel geleerd en er een ontzettend leuke ervaring bij, dus wie de kans krijgt, raad ik het zeker aan om dit ook te doen.